SAINT-ÉMILION: CANELÉA ALA MACARONA?
Saint-Émilionetik iritsi berri gara, hainbeste ardo eta botila ikusteaz begiak ere ase-ase eginda. Horregatik, herriko gozotegi eta jatetxeetan aurkitzen diren bi gozoki ospetsuei buruzko kronika bat idaztea erabaki dugu. Izan ere, kultura-, paisaia- eta gastronomia-erakargarritasun ugari dituen herri honen ikur bihurtu dira biak. Caneléaz eta macaronaz ari gara. Dastatzeko gogorik?
Lehenengoa zilindro-formako pastel txiki bat da, azal txigortu eta ildaskatua duena, jatorriz Bordeleko espezialitatea.
Funtsean, barrutik ore bigun eta samurra duen pastel bat da, ronarekin eta banillarekin lurrindua. Kanpotik, berriz, karamelizazioaren ondorioz sortutako azal gogorrago eta ilunago batez estalita dago. Orea irinarekin, esnearekin, arrautzekin, gurinarekin, banillarekin, ronarekin eta kanabera-azukrearekin egiten da. Behin prestatuta, molde berezi batzuetan isurtzen da, tradizioz kobrezkoak direnetan. Gainera, molde horiek gozoki hauek saltzen dituzten denda batzuetan ere eros daitezke.
Moldeak gurinez igurtzi, eta labe oso beroan sartzen dira hamar minutuz. Ondoren, tenperatura baxuagoan egosten dira beste berrogei minutuz.
Guk gure kanperrean dastatzeko aukera izan genuen, kafe-kikara bikain batekin batera. Primeran uztartzen dira, pastel txikiak dagoeneko nahikoa azukre baitu. Batzuek ardo gozo batekin hartzea proposatzen badute ere, guk ez genuke horrela hartuko.
Lemoine kateko gozotegi batean erostea gomendatzen dizuegu. Orain arte probatu ditugun canelé goxoenetako batzuk saltzen dituzte, alde handiz gainera.
Bigarrena Saint-Émilion herriko bertako espezialitatea da. Eta nor izan zen, edo hobeto esanda, nortzuk izan ziren halako gozo bikaina sortzearen arduradunak? Historia beti errepikatzen da: Saint-Émiliongo mojak!
1620. urteko errezeta da, eta jatorriz Saint-Émiliongo Ursulinen komentuko moja haiena zen. Gozoki honek almendra-zaporeko testura bigun eta delikatua du. Eskuz egina da, jatorriz koloratzailerik eta kontserbagarririk gabea, eta almendrez, arrautza-zuringoz eta azukrez osatua. Ezin hobea da tearekin, kafearekin edo txokolate beroarekin batera hartzeko.
Gaur egun, ordea, gozoki honen dozenaka aldaera aurki ditzakegu, kolore guztietakoak, pistatxoekin, mugurdiekin edo baita limoiarekin ere eginda dauden arabera.
Guk jatorrizkoak, almendraz egindakoak, probatzea erabaki genuen, eta Les Cordeliers komentuan erosi genituen. Hala ere, gaur egun Nadia Fermmigier da haien ekoizpenaren arduraduna, Madame Blanchezen ondorengoa.
Izan ere, Ursulinen mojen ondoren, errezeta Saint-Émiliongo zenbait familiaren eskuetara igaro zen. Familia horiek gaur egun arte gorde eta garatu dute.
Bi gozokiak bikainak dira, baina zein aukeratuko genukeen galdetuko baligute, zalantzarik gabe, berriro ere caneléa aukeratuko genuke.
Baina tira, gustuei buruz ez dago ezer idatzita… Eta ez gara gu izango orain horri buruz idazten hasiko garenak!
INFORMAZIOA:
