PORTUGAL: ALGARVEKO ETA ALENTEJOKO KOSTALDEAN BARRENA ~ FurgoBidaiak

Portugal herrialde ederra da, eta beti sentitu izan dugu hurbil. Bertako jendea atsegina da, eta ematen diguten tratua patuak berriro elkartu dituen aspaldiko lagunena bezalakoa da. Beti oso gustura ibili gara bertako lurretan bidaiatzen, eta oraingoan ere halaxe izan da. Algarveko xarma ezagutu dugu, haitzuloez eta irudimena pizten duten forma bitxiez betetako kala paradisutarrekin. Alentejoz ere gozatu dugu, haizeak eramaten zaituen eta itsasoak besarkatzen zaituen labar zorabiagarriekin. Barrualdeko lurrek, historiaz, gazteluz eta iragan ospetsuz beteek, amets eginarazi digute. Bide horiek guztiak egin ditugu, oparitzen diotena esker onez jasotzen duen gonbidatuaren apaltasunarekin.

BIDAIA PODCAST BIDEZ ENTZUN NAHI DUZU? 🙂

Contenido del artículo

ASTELEHENA, UZTAILAK 28: BIDEAN

Berandu ateratzen gara, presarik gabe, baina bidaiaren prestaketek sortutako estres pixka batekin. Bidaia honetan kanper furgoneta estreinatzen dugu, eta ilusio handia dugu. Horregatik, prestaketa batetik bestera, aurreikusitakoa baino gehiago luzatzen zaigu irteera.

Ilunabarrean Salamancara iristen gara, eta bertan gelditzen gara gaua igarotzeko. Autokarabana eta kanper furgoneta ugari biltzen dituen lekua errugbi-zelai baten kanpoaldeko aparkalekuan dago.

ASTEARTEA, UZTAILAK 29: SALAMANCA ETA BERE KATEDRALA

Salamancako geldialdia aprobetxatzen dugu kalez kale pixka bat ibiltzeko eta bertako katedral zoragarria bisitatzeko.

XII. mendeko katedrala erromaniko-gotikoa da. Kanpoko hormetan arku erromanikoak gordetzen dira; barrualdeko nabeetan, berriz, arku zorrotzak nagusitzen dira. Elkarren ondoan dauden bi eraikinek osatzen dute. Horietako bat alde zaharra da, klaustroa eta haren inguruko kapera ugari biltzen dituena. Gehien gustatu zitzaigun kapera «Anaya» izan zen. Audiogidaren arabera, Europako organorik zaharrena dago bertan.

Ilunabarrean Riotintora iristen gara. Bidean hainbat argazki ateratzen ditugu, paisaiaren bidez oraindik ere sumatzen den meatzaritza-giroan murgiltzen gaituztenak.

Abandonatutako instalazioak.

Herdoila nagusi da.

Día supermerkatuaren aparkalekuan igarotzen dugu gaua. Gutxienez, bazter samarreko leku lasaia eta laua da.

Día supermerkatuaren aparkalekua: aparkatzea eta gaua igarotzea

Koordenatuak: N 37º 41′ 33.9″ 6º 35′ 21.4″

PORTUGALERA IGARO AURRETIK, HUELVA MEATZARITZAREN ZAPOREAREKIN

ASTEAZKENA, UZTAILAK 30: RÍO TINTOREN ARRASTOEI JARRAITUZ

RIOTINTO

Goizean Riotintoko Meatzaritza Museoa bisitatzen dugu. Sakon hunkitu gaitu meategietako langileei bizilekua emateko sortu ziren herrixka hauen iragana ezagutzeak. Britainiar enpresa batek ustiatzen zituen meategiak, eta garai hartan ez zuen inolako begirunerik izaten ez gizonekiko, ez emakumeekiko, ezta haurrekiko ere. Bereziki gustatu zitzaigun 2. aretoa, 1888ko otsailaren 4an («Tiroen urtea») gertatutakoa azaltzen zuena.

(200 pertsona inguru tirokatu eta hil zituen Espainiako armadak, Huelvako gobernadorearen aginduz, plazan lan-baldintzen eta soldaten aurka protesta egiteko bilduta zeudenean).

Bazkaldu baino pixka bat lehenago, antzinako meatze-trena hartzen dugu. Gaur egun zaharberrituta dago eta turistak garraiatzeko erabiltzen da, ibaiertzeko tarte bat zeharkatzeko.

22 kilometroko ibilbidea egiten du, eta bidean gidariak paisaian ikusten duguna azaltzen digu. Río Tinto ibaiak eta bere uren kolore gorrixkak, mineralen presentziaren ondorio direnek, benetan paisaia ikusgarri eta ezohikoa sortzen dute.

Tarte batzuetan ibaiak laba-mihi baten itxura du.

Gidariaren arabera, NASA ibaiko bizitza mikroskopikoa ikertzen eta aztertzen ari da, Marten aurkitutako ibaiek antzeko ezaugarriak dituztelako.

NIEBLA

Arratsaldean Nieblara iristen gara. Harresiz inguratutako herri lasaia da, eta beroa apaltzen denean arratsaldea igarotzeko leku aproposa iruditzen zaigu.

Nieblako harresiak

Nieblako hirigunea bi kilometroko harresi batez inguratuta dago, eta Kultur Intereseko Ondasun izendatuta dago. Harresien aurrean bertan aparkatzen dugu furgoneta, eta hirigunerako sarbidea ematen duen ateetako batetik sartzen gara. Barruan Guzmándarren gaztelua bisitatzen dugu.

Guzmándarren gaztelua erromatar jatorrikoa da, nahiz eta gero bisigodoek, arabiarrek eta kristauek okupatu zuten. Historian zehar, defentsarako gotorleku izateaz gain, alkazarra ere izan zen.

San Martin eliza da Nieblan bisitatzeko aukeratu dugun hirugarren lekua. Antzinako meskita baten aztarnen gainean eraikita dago. Alfontso X.a Jakitunak meskita hori Nieblako juduei eman zien sinagoga gisa erabiltzeko. Estilo gotiko-mudejarrekoa da, eta gaur egun XV. mendeko absidearen aztarnak eta oinaldeko portada mudejarra baino ez dira kontserbatzen. Portada hori ferra-arku zorrotz bik osatzen dute.

Laster ilunduko du, eta Matalascañasera abiatzen gara. Polígono acceso sector Calamón izeneko furgoperfektuan igarotzen dugu gaua. Udalak aparkatzeagatik kobratzeko erabiltzen duen gunea da (4 euro egun osoa), hondartzaren ondo-ondoan, ia hondartzaren barruan! Gaua igarotzeagatik ez da ordaintzen; beraz, autokarabana baten eta Matalascañasko hondartzako azken txiringitoa den «El Navegante»ren artean aparkatzen dugu.

Koordenatuak: N 36º 59’03.5″ W 06º31’45.3″

OSTEGUNA, UZTAILAK 31: MATALASCAÑASEN EGUN OSO-OSOA

MATALASCAÑAS

Matalascañas ez da monumentu handiak dituen herria. Ez du historia-ondare nabarmenik, ezta alde zaharrik ere; bere oinetan hondartza eta denbora igarotzeko txiringitoz betetako pasealekua baino ez ditu.

Egun osoan aparkatuta jarraitzen dugu, eta lasai hartzea erabakitzen dugu. Riotinton jasandako beroaren ondoren, merezi genuen!

Aparkatuta gauden hondartzaren azken zati hau nahiko basatia da. Doñanako parkearen barruan ez dagoen hondartza publikotik bereizteko, hondarretan sartutako hesola batzuk eta «Parque de Doñana» dioen kartel bat besterik ez daude. Hori da dena.

Dunen gainean, arrantzaleen etxe batzuk daude, itsasoari begira.

Arrantzalea harrapatuta!

Egun horretan hondartza, bainua, paseoa, txiringitoa eta garagardo batzuk ganba-anoa batekin… dena lasaitasuna!

OSTIRALA, ABUZTUAK 1: HONDARTZATIK PADURETARA ETA BERRIRO ITSASORA

ODIELGO PADURAK

Huelva hiriburuaren hego-mendebaldean daude, eta Tinto eta Odiel ibaien sedimentazio-prozesuen ondorioz sortu ziren. Hemen, berriro ere, Río Tintorekin egiten dugu topo, oraingoan bere ibilbidearen amaieran. Uraren koloreak harritu egiten gaitu, berriro ere herdoil-gorri tonu berezi horrekin.

Bisita laburra egin genuen, baina flamenkoak, lertxunak eta mokozabal bat ere ikusi genituen.

MUELLE DEL TINTO (Huelva hiriburua)

Gure meatzaritza-ibilbideari amaiera emateko, ez genuen Huelvatik alde egin nahi bertan «Muelle del Tinto» izenez ezagutzen duten kaia ikusi gabe.

Trenbide-egitura baten amaiera da. Kaiak 1.165 metroko luzera du guztira, eta erdia baino gehiago Odiel ibaian sartzen da.

Rio Tinto Company Ltd. enpresak eraiki zuen, trenetatik zuzenean atrakatuta zeuden itsasontzietara minerala deskargatu ahal izateko. Ontzi horiek Ingalaterrara abiatzen ziren, probintziaren iparraldeko meategietatik ateratako minerala garraiatzeko. Han hasten zen jatorriz trenbidea.

Arkitektura industrialeko obra hau 1975eko maiatzean utzi zioten erabiltzeari.

PUNTA UMBRÍA

Handik Punta Umbríara jarraitzen dugu bazkaltzeko, eta La Canaletako furgoperfektuan jartzen gara. Aparkatzeagatik 2 euro ordaintzen dugu, baina ia inor ez dagoenez, eroso kokatu eta mahaitxo bat eta aulkiak ateratzen ditugu itsasoaren aurrean bazkaltzeko.

Dunak zaindu beharreko altxor zoragarriak dira.

La Canaletako furgoperfektua:
Koordenatuak: N 37º 10′ 22.5″ W 06º 57′ 2.5″

Bertako txiringitoan kafe bat hartzen dugu (oso garestia), eta Isla Cristinarantz abiatzen gara, han arratsaldea igarotzeko.

ISLA CRISTINA

Arazorik gabe aparkatzen dugu eta hondartzara sartzen gara. Hain da zabala, non inork ez dizun inoiz toalla zapalduko. Baina inguruko hondartza gehienetan bezala, haize handia dabil.

Ura ez dago hotz, baina haizeak izugarri jotzen du, eta ez gara bainatzera ausartzen. Toallen gainean etzan eta lasai egoten gara eguzkia jaisten den bitartean.

Ilunabarrean Portugalera abiatzen gara. Manta Rotarainoko tartea autobidez egiten dugu, baina bidaia osoan hartuko dugun autobide bakarra izango da.

Manta Rotako aparkalekura iristen gara, baina berehala ateratzen da zaindaria, «kanperrik EZ, turismoak bakarrik» esateko. Gauzak aldatu direla dirudi.

Berehala martxan jartzen dugu gure Sygic nabigatzailea, eta Lotako aparkalekura abiatzen gara. Han ere ezin dugu aparkatu, arrazoi berengatik.

Azkenean, hondartzaren ondoan dagoen Alturako aparkalekua aurkitzen dugu. Gau hartan festa dago bertan, eta han igarotzen dugu gaua, kanper furgoneta eta autokarabana ugarirekin batera.