MEDITERRANEORA BIDAIA: COSTA BRAVA ETA MENORCA

Aurten ez dugu oso urrutira joateko gogorik. Askotan oharkabean pasatzen zaizkigun gertuko paradisu horiek ezagutu nahi ditugu. Furgonetaz lasai bidaiatu nahi dugu, presarik gabe, kilometro gehiegi egin gabe eta itsasoko haize leunaz gozatuz… Mediterraneora goaz! Bazatoz?

BIDAIA OSOAREN MAPA

 

COSTA BRAVA

Uztailaren 30a, asteartea:

Etxetik espero baino beranduago ateratzen gara. Horregatik, autobideko zerbitzugune batean gelditzen gara mokadutxo batzuk afaltzeko, eta nahiko berandu iristen gara Saint-Bertrand-de-Comminges herriko F.P.-ra (furgo perfektua), gaua pasatzera. Frantzia norabide horretan zeharkatzen dugunean maiz erabiltzen dugu leku hau. Furgo perfektu hau benetan ezin hobea da: lasai lo egiteko aukera, goizean komun garbiak, beste furgoneta eta autokarabana batzuen konpainia… Ea luzaroan horrela jarraitzen duen!

Uztailaren 31, asteazkena:

Lasai gosaldu ondoren, berriro ekiten diogu bideari. Bidean mokadutxo batzuk bazkaldu eta arratsaldean Cadaquésera iristen gara, Cap de Creusen kokatutako herri ederrera. Inguru hauetan autokarabanazaleei ematen dieten tratuari buruz entzun eta irakurri duguna kontuan hartuta… kanpinean lekua hartzea erabakitzen dugu, arazorik ez izateko. Egun asko ditugu aurretik, eta izango dugu kanpinetik kanpo gaua pasatzeko astirik.

Aldapa luze batetik jaisten gara, kanpinetik Cadaquéseko portura zuzenean eramaten gaituena. Berehala portu eder baten aurrean gaude, arrantzaleen etxe zuriz inguratuta. Badia itxurako kala txiki batek babesten du, eta han-hemenka ontzitxoak ikus daitezke. Bero handia egiten duenez, txikienak eskatuta, harrizko kalan bainu bat hartzea erabakitzen dugu.

 

Ondoren, izozkia, paseoa… Bugainbila arrosaz apaindutako kalezulo estu eta zurietan barrena sartzen gara, eta begiratoki batera hurbiltzen gara postal baterako moduko argazkia ateratzeko. Azkenean, ordea, eguzkiaren kokapenagatik ez zaigu nahi bezala ateratzen. Herriak badu xarma, baina zerbait falta zaiola iruditzen zaigu…

Kanpinera itzultzen gara afaltzera. Egia esan, kanpina ez da beste munduko ezer.

Abuztuaren 1a, osteguna:

Gosaldu ondoren, Sant Pere de Rodes monasteriora abiatzen gara. Monasterio honi buruzko lehen erreferentziak X. mendekoak dira, nahiz eta haren jatorria denboraren joanean galdu. Verdera mendiaren goialdean dago, eta bertatik ikuspegi zoragarriak eskaintzen dira. Furgoneta inguruko aparkaleku batean uzten dugu, beldur pixka batekin, lapurreten berri ematen duten kartelak baitaude.

Bisitan gutxienez bi ordu ematen ditugu, benetan leku berezia baita. Agian, gehien harritzen gaituena bata bestearen gainean eraikitako bi klaustro izatea da.

Monasterioa utzi eta errepidean behera abiatzen gara. Bazkaltzeko, Àrea d’Esbarjo de Mas Ventós atsedenlekuan gelditzen gara, pinuen itzalpean egurrezko mahaitxoak dituen gune batean. Lapurretez ohartarazten duten kartelek buruan bueltaka jarraitzen digute, eta, horregatik, furgonetatik gertu esertzen gara bazkaltzera, adi-adi. Haize handia dabil.

Ondoren, kostaldera itzultzen gara, Cala Calitjàs kalara. Zuloz betetako errepide hautseztatu eta bihurgunetsu batetik ibili ondoren, hainbeste desiratutako kalara iristen gara.

Baina, egia esan, dezente huts egiten digu. Beraz, camí de ronda kostaldeko bidea hartzen dugu, Cala Pelosara eramaten gaituena.

Bide hau benetako oparia da guretzat. Zoragarria da. Lorez betetako kaktus erraldoiak daude nonahi (kontuz ibili behar da haien artetik pasatzean azala urratu gabe!), baita Mediterraneoko landaredi ugari ere. Gainera, ia norberarentzat bakarrik diren kala txiki eta atseginak ezkutatzen ditu.

Cala Pelosara iristen gara, eta haizeak gogor jotzen jarraitzen du. Bainu bat hartzen dugu eta… zast! Lehen haize-boladarekin hondarrez estaltzen gaitu, kroketak bagina bezala. Uretatik atera eta garagardo batzuk hartzen ditugu kalako hondartzako tabernan.

Abuztuaren 2a, ostirala:

Kanpina utzi eta Portlligatera abiatzen gara. Arrautzaren etxearen (Dalíren etxea) aurretik igarotzen gara, eta portura iristen gara. Han hainbat autokarabana eta furgoneta ikusten ditugu aparkatuta… A zer ausardia!

Portutxo bukolikoari argazki batzuk atera eta Rosesera joaten gara.

Irrikaz gaude, Rosesi buruz hainbeste entzun ondoren… Azkenean!

Furgoneta aparkatu eta alde zaharreko kalezuloetan barrena sartzen gara. Laster konturatzen gara ikusteko dagoena horixe dela: turismoari zuzendutako negozio ugari. Gunerik turistikoenera, hondartza ingurura, ez gara hurbildu ere egiten. Aurkitzen ditugun itzal apurrak aprobetxatuz, porturantz paseotxo bat egiten dugu.

Bazkaltzeko arriskatu egiten gara, eta oraingoan asmatu! «La Langosta» jatetxean 12 euroko menu batekin itsaski-paella ikaragarri bat zerbitzatzen digute (zigalak ere bazituen!), eta aho zabalik uzten gaitu. Zein goxoa!

Azkenean, Rosesek aho-zapore bikaina utzi digu.

L’Escalara abiatzen gara, eta Riell kanpinean lekua hartzen dugu. Cadaquésen baino dezente gutxiago kobratzen digute, elektrizitatea barne. Aulkiak eta mahaia ateratzen ditugu, eta partzelan uzten ditugu, «okupatuta» daudela adierazteko itxaropenarekin.

Berriro irteten gara, Empúrieseko aztarnategi arkeologikora joateko. Bidean, foro bateko kide baten gomendioari jarraituz, Solé kontserba-fabrikan gelditzen gara eta bertako antxoa ospetsuak erosten ditugu. Ez daude gaizki Mediterraneokoak izateko… Ji, ji!

Empúriesera iristen gara, eta zorionez ordu erdi barru bisita gidatu bat hasiko da frantsesez eta katalanez.

Gure bidaia guztietan hizkuntzekin ahalegina egitea gure filosofiaren parte da, hizkuntzak tokiko kultura ulertzen laguntzen baitu. Beraz, katalanarekin ez dugu salbuespenik egingo, eta bisita gidatuan izena ematen dugu.

Egia esan, ustekabean bi ordu iraun zuen bisitaz asko gozatu genuen. Gure ustez, katalana oso ulerterraza da, eta ulertzen ez genituen hitzak frantsesezko bigarren azalpenari esker argitzen genituen.

Gidariak bisita amaitu zuenean museoa ikustera gonbidatu gintuen, baina gure seme Enekorengan pentsatu genuen. Txapeldun baten moduan eutsi zion bisita osoari, eta garaiz erretiratzea erabaki genuen.

Empúrieseko aztarnategia:

K.a. VII. mendean, kostaldeko inguru honetako bertako biztanleak (indiketeen tribua) gaur egungo Sant Martí d’Empúries herrixka dagoen tokian bizi ziren. Greziarrak iritsi zirenean, lehen kokaleku bat sortu zuten bertan, eta ondoren bigarren bat, gaur egun bisitatzen den greziar hiriari dagokion eremuan (Neápolis). Koloniari «Emporion» izena eman zioten, eta hortik dator gaur egungo izena.

Gero erromatarrak iritsi ziren, eta are kokaleku eta hiri handiagoa eraiki zuten. Multzo osoak portu bikaina zuen, garai hartan oso garrantzitsua zena.

Eguna kanpineko igerilekuan azken orduko bainu lasaigarri batekin amaitzen dugu, itxi baino hogei minutu lehenago. Gure txikiarentzako saria!

Abuztuaren 3a, larunbata:

Goiz uzten dugu Riell kanpina, furgoneta inurriz bete baitzaigu. L’Escalan aparkatu eta paseoan ibiltzen gara, herriaren ondoan dauden familia-giroko kala horiek guztiak ikusiz.

Herria, kalaren ertzean.

Txu-txu trena (Carrilet) hartzen dugu, Sant Martí d’Empúries herrixkaraino eramaten gaituena. Aztarnategiaren eta kostaldeko dunen arteko pasealeku eder bat zeharkatzen dugu. Zoragarria!

Sant Martí d’Empúries turistaz beteta badago ere, herri abegikorra iruditzen zaigu. Xarma handia du, eta plaza nagusiko terraza gutxietan giro atsegina dago. Harribitxi txiki bat iruditzen zaigu.

Trentxoan itzultzen gara furgonetara, eta L’Estartiterantz abiatzen gara. Bidean zerbait mokokatu ondoren, El Molino kanpinean lekua hartzen dugu, oso prezio onean.

Eta orain, benetan etorri garen horretara goaz: Medes uharteak bisitatzera. Portuko pasealekuan pixka bat ibili ondoren, Nautilus ontzirako txartelak erosten ditugu. Itsas hondoa ikusteko krosko gardena duen ontzia da.

Familia osoarentzat jarduera atsegina da, nahiz eta garesti samarra dela aitortu behar dugun. Arratsaldearen amaieran egiten dugu ibilaldia, bero handirik ez pasatzeko une egokian.

Ibilbideak uharteetaraino eramaten gaitu. Bertan, ontzia pixka batez gelditzen da erreserba naturaleko flora eta fauna ikusteko. Ondoren, Montgrí mendiguneko kostaldean barrena jarraitzen dugu, Cala Pedrosatik igaroz eta Roca Foradara iritsi arte, harkaitzezko arku natural batera. Aurten halako batzuk ikusi ditugu dagoeneko!

Roca Forada eta piraguista ausart batzuk.

Abuztuaren 4a, igandea:

Gaur Erdi Aroko herrien ibilbide bati ekingo diogu. Turismo-liburuxkek proposatzen duten ibilbide hori nik aurrez prestatutakoarekin bat dator: La Bisbal d’Empordà – Cruïlles – Monells – Púbol – La Pera – (Ullastret) – Peratallada – Pals.

Herri hauek xarma berezia dute. Lehenik La Bisbal d’Empordàra joaten gara. Furgoneta arazorik gabe aparkatu ondoren, kaleetan barrena ibiltzen gara gaztelura eta haren plazara iritsi arte.

Bero egiten du, eta gazteluan sartzeko tentazioa dugu. Azkenean, ordea, fatxadaren aurrean dagoen turismo-informazioko liburuxka irakurri eta horrekin konformatzen gara. Interesgarria dirudi: XI. eta XII. mendeetako gaztelu-jauregia da, Kataluniako arkitektura zibilaren adibide garrantzitsua.

Furgonetara itzultzeko bidean kalez kale ibiltzen jarraitzen dugu, eta judutegitik igarotzen gara. Alde egin aurretik, herriko erakargarritasun nagusietako bat den zeramika saltzen duen denda batean sartzen gara.

Zoragarria da! Kolore, forma eta mota guztietako zeramikak daude, gozatzeko modukoak. Ez dakit nora begiratu ere!

Baina… ai, ez! Eneko elefante bat da portzelana-denda batean, eta dena arriskuan dago. Marko berehala ateratzen da dendatik berarekin. Nik erosketa batzuk egiten ditut, eta alde egiten dugu.

La Bisbaleko ibairik gabeko zubia.

Parke batean, manta baten gainean eta itzalpean zerbait jan ondoren, Cruïllesera hurbiltzen gara. Harrigarriena harrizko etxetxoek inguratzen duten Torre plaza da. Plazaren erdialdean antzinako gaztelu bateko dorre erromaniko zilindriko bat gordetzen da oraindik.

Ibilbideari jarraitu eta Monellsera iristen gara. Jaume I plaza nabarmentzen da, harrizko etxetxoek inguratzen dutena.

Bero egiten du eta Enekok askaria hartu behar du. Beraz, El Roure Blanch taberna-jatetxean esertzen gara, eta izotzdun kafe bikain bat hartzen dugu.

Plaza eder honetaz gozatzen dugu, argazki pila bat ateraz. Voltes izeneko arkuek harritzen gaituzte, eraikinen behealdeak apaintzen dituzten arkupeak direla ulertzen baitugu.

XIV. eta XV. mendeetako Plaça de l’Oli plazak ere arreta ematen digu. Bertan egin izan da azoka mendeetan zehar.

Les voltes.

Púbolerantz jarraitzen dugu. Ez zaigu bereziki interesgarria iruditzen, baina Dalík bere emaztearentzat erosi zuen gaztelutxoa gertutik miresteko hurbiltzen gara. Gaur egun bisita daitekeen museoa da.

Arratsaldea amaitzeko, Ullastret iberiar herrixkara hurbiltzen gara. Iristen garenean, zorionez, antzeztutako bisita gidatu bat hastear dago. A zer sorpresa! Badirudi bidaia honetan zorte handia dugula bisitekin.

Sartzen gara eta bisita hasten da. Kontatzeko moduari esker oso atsegina da, eta haurrek beste behin ederki gozatzen dute.

Iberiar herrixka honek, beste askok bezala, feniziarrekin, greziarrekin eta beste herri batzuekin harremanak izan zitzakeen, erromatarrak iritsi ziren arte. Batez ere, harkaitza zizelkatuz egiten zituzten ur-biltegiak eta zisternak harritu gintuzten.

Gaua Ullastretko F.P.-n igarotzen dugu, hau da, aztarnategiaren kanpoko aparkalekuan. Lasai gaude, bihar astelehena baita eta ez baita bisitaririk izango. Gau hartan eltxoek bizi-bizirik jaten gaituzte.

Abuztuaren 5a, astelehena:

Erdi Aroko herrien ibilbidearekin jarraitzen dugu. Gosaldu ondoren, hazka eta hazka, Peratalladarantz abiatzen gara.

Inoiz ikusi dugun herririk ikusgarrienetako bat da. Plaça de les Voltes nabarmentzen da, denda eta jatetxez betea. Hemen beste zeramikazko gauzatxo pare bat erosten dugu.

Gazteluaren plazan kafe bat hartzera gelditzen gara. Beste behin izen bera agertzen zaigu, eta gustatu egiten zaigu: Plaça de l’Oli, antzina olioa ekoizten zen tokia.

Zerbait mokokatu ondoren, ibilbideko azken herrira hurbiltzen gara: Palsera. Berehala ohartzen gara hemen turista gehiago daudela, eta ez da harritzekoa, xarma berezia baitu.

Bertako aldapek izerditan jartzen gaituzte, Eneko lo-kuluxkan baitago eta haur-kotxeari bultzaka ibili behar baitugu. Kalez kale ibiltzen gara, horretan baitatza herriaren xarma: kaleak eta txokoak mirestean.

Ispilu eder bat erosten dugu, eta Markok zeharka begiratzen dit.

Merkea da, baina handiegia bidaia osoan furgonetan eramateko. Hala ere, gurekin eramaten dugu.

Goialdera iristen gara, Les Hores dorrea dagoen tokira. Antzinako gaztelu baten azken aztarna da. Bertatik ikuspegi bikaina dago: gure begien aurrean kale estu eta aldapatsuak agertzen dira, bugainbilez apainduta. Herri osoa harresiz inguratuta dago, eta sei defentsa-dorre gordetzen ditu.

Pals utzi eta ilunabarrean berriro kostaldera hurbiltzen gara, kostaldeko ibilbideari ekiteko.

Zorte handiz, Sa Riera hondartzatik gertu aparkatzea lortzen dugu, eta bainu bat hartzeko aprobetxatzen dugu. Eneko zaintzeko txandakatuz, urpekaritzako maskara eta hodia erabiltzen ditugu. Harkaitzetan jaten ari diren arrain ugari ikusten ditugu.

Gaua pasatzera Palseko hondartzako F.P.-ra hurbiltzen gara. Babestuta sentitzen gara, furgoneta eta autokarabana pila bat baitaude.

Abuztuaren 6a, asteartea:

Furgo perfektuko egurrezko mahaitxoetan gosaldu ondoren, martxan jartzen gara Aiguafreda eta Sa Tuna arteko camí de ronda egiteko.

Bi euro ordaintzen ditugu, gogoz kontra, Aiguafredara jaisten den aldapako bide bazterrean aparkatzeagatik. Eskerrak egun osorako den! Dirudienez, bide pribatua da, eta hortxe dago negozioa.

Sa Tunarainoko kostaldeko bide laburra egiten dugu, baina Enekorekin nahikoa dugu. Sa Tunan kala txiki bat dago, eta haren inguruan etxetxo zuriak biltzen dira. Hondarraren ertzean ia-ia doan pasealeku txiki bat hiruzpalau jatetxek girotzen dute.

Ogitartekoak motxilan ekarri ditugu, baina Markori garagardo bat eta zerbait mokokatzeko gogoa sartzen zaio jatetxe horietako batean.

Ia berrogei minutu itxaron eta zerbitzariei abisatzeko altxatu ondoren, azkenean zerbitzatzen digute. Ekartzen dizkiguten txipiroiek plastikoaren itxura dute. Eta, jakina, horiek ez ziren benetako txipiroiak: poltsakoak ziren, izoztuak eta auskalo noiztik gordeta.

Beste gauza batzuez agian ez, baina txipiroiez badakigu, baita janariaz ere!

Kexa aurkezten diegu eta barkamena eskatzen digute. Baina, kontsumitutako gainerakoa kobratzeko beste ia berrogei minutu itxaron ondoren, altxatu eta hondartzara joaten gara. Eta hori inoiz egin ez dugun zerbait da!

Hala ere, hiru metrora baino ez geunden; kobratu nahi baziguten, han geunden gure toallen gainean eserita. Azkenean, ekarritako ogitartekoak jan behar izan genituen, gosez geratu baikinen.

Esperientzia gastronomikoak arratsaldea pixka bat zapuztu zigun, baina egia esan lekua ederra zen, xarma handikoa. Bainatzen eta urpean maskara eta hodiarekin ibiltzen aritu ginen, aspertu arte.

Arratsaldean Begurrera hurbiltzen gara. Foroko kide baten gomendioari esker, eraikin berezi batzuk dituela gogoratzen dugu: indianoen etxeak.

Fatxadetako plaketan irakurritakoaren arabera, XIX. mendean Kubara emigratu eta han negozio handiak sortu zituzten Begurreko pertsona ospetsuen etxeak dira, tabakoaren negozioan, esaterako.

Herriko giroak eta bizitasunak harritu egiten gaituzte. Kaleko musikariak daude, bertako produktuen azoka bat eta bazter guztietan paseoan dabiltzan turistak.

Afaltzeko, aurreko egunean arreta eman zigun leku batera hurbiltzen gara, sartzeko zain zegoen jende kopuruagatik. Rotisserie Can Padrés du izena. Oilasko-erretegia da, baina sekulakoa! Instalazio ikaragarriak ditu.

Pixka bat itxaron behar dugu jangelan sartzeko, baina ez gehiegi. Oso ondo afaltzen dugu, diru gutxiren truke. Oilaskoak goxo-goxoak zeuden; hamarrekoa eman genien! Goizeko atsekabe txikia konpentsatu zigun horrek.

Berriro Palseko hondartzako F.P.-n pasatzen dugu gaua.

Abuztuaren 7a, asteazkena:

Kostaldeko ibilbidearekin jarraitzen dugu, Aiguablava ospetsua bisitatzeko. Esana ziguten Bartzelonako futbolari batzuk bertara joaten zirela bainatzera.

Baina jendez gainezka dago! Futbolari horiek izan ezik, MUNDU GUZTIA zegoen han!

Ez diogu xarma berezirik aurkitzen, eta ordu erdi barru alde egiten dugu.

Bidean gelditzen gara furgonetan zerbait mokokatzeko, eta ondoren Aigua Xelidara gidatzen dugu.

Arazorik gabe aparkatu eta kalara jaisten gara. Bertan jendeak ez du hitz egiten, xuxurlatu egiten du. Giro lasai eta erlaxatu hori gure seme Eneko iristen denean amaitzen da.

Arratsaldea bainatzen eta urpean ibiltzen ematen dugu. Morena arrain bat ere ikusten dugu!

Kafea eta paseoa Tamariun.

Komun eramangarria hustu behar dugu, eta hemengo kanpina beteta dago. Beraz, azkenean Llafrancera joaten gara, Kim kanpinera. Gau hartan ekaitza izaten dugu, bidaia osoko bakarra.

Abuztuaren 8a, osteguna:

Kim kanpinak partzela batean ostatu hartzeko aukera eman zigun, igerilekutik urrun zegoen batean, ohikoa baino prezio merkeagoan. Hala ere, garestia zen.

Gauean, ekaitzarekin, komunetarako bideko argiak keinuka, eta inguratzen gintuzten iluntasunarekin eta bakardadearekin, The Walking Dead telesaileko taldearen babesleku bat zirudien.

Goizean Sant Sebastià itsasargira igotzen gara. Bertatik Calella eta Llafrancen ikuspegi ederrak ikus ditzakegu, eta argazki batzuk ateratzen ditugu.

Kostaldearen gaineko ibilbide panoramiko labur eta seinaleztatu bat egiten dugu, eta XV. mendeko zaintza-dorreraino iristen gara. Bertan dago Sant Sebastià de la Guarda iberiar herrixka ere, doan bisita daitekeena. Azalpen-panel ugari ditu, eta bisita oso atsegina da.

K.a. V. mendekoa da. Muinoaren gainean dago, nahiz eta bere hedadura zehazki ez dagoen argi. Aleak gordetzeko siloak, metala urtzeko labeak eta etxebizitzak ikus daitezke.

Itsasargitik jaisten gara eta Llafrancera iristen gara. Furgonetan zerbait mokokatu ondoren, pasealekuan kafe bat hartzen dugu, eta bainu bat ere bai, urpekaritzako betaurreko eta hodiarekin.

Hondartzatik irten eta Llafranc eta Calella de Palafrugell lotzen dituen camí de ronda hartzen dugu. Haur-kotxea eta guzti goaz, Eneko lo baitago.

Llafrancen ikuspegiak camí de rondatik.

Calellan aurkitzen dugu Cadaquésen falta zitzaigun «zerbait» hori. Agian, kaleetako giroa edo Port Bóko bizitasuna izango da… Les voltes arkupeak zoragarriak dira, eta arrantzale-auzoaren kutsu berezia dute.

Garagardo batzuk hartzen ditugu, eta ondoren trentxoan itzultzen gara Llafrancera, haur-kotxeari bultzaka ibiltzeaz nekatuta baikaude. Ea azken urtea den!

Gaua Sant Feliu de Guíxolseko autokarabanentzako gunean pasatzen dugu.

Abuztuaren 9a, ostirala:

Palamós gure bidaiako geldialdietako bat zen, baina nagikeria sartzen zaigu. Kostaldetik gatozenez, arrain-lonjak eta bertako jarduerek ez digute hainbesteko interesik pizten. Beraz, kostaldean behera jarraitzen dugu, Tossa de Mar herrira iritsi arte.

Egindako ibilbideak Mediterraneoaren ikuspegi zoragarriak eskaintzen ditu.

Tossan erosketa batzuk egiten ditugu supermerkatuan eta Can Martí kanpinean lekua hartzen dugu. Goiz osoa bertan igarotzen dugu, kanpalekua prestatzen eta igerileku bikainaz gozatzen.

Bermut bat, bazkaria, lo-kuluxka… Benetako atsedena!

Eta arratsaldean Tossa ezagutzera goaz. Bertako kale zaratatsuak turistaz eta dendaz beteta daude, neurri berean. Capella dels Socors kaperaren aurretik igarotzen gara, baina ez gara sartzen. Zuzenean harresiz inguratutako gunera goaz, Vila Vellara.

Paseoan igotzen gara itsasargiraino, argazkiak ateratzen ditugu eta kalezuloetan barrena jaisten gara. Arratsa iluntzen hasten denean, Tossako alde zaharrean dagoen La Taverna de l’Abat jatetxean sartzen gara afaltzera.

Vila Vellaren goialdetik hondartzaren eta pasealekuaren ikuspegia.

Eneko lokartzen zaigu, eta kopatxo bat hartzeko aprobetxatzen dugu. Uste dut, nahi gabe, bete-betean asmatu genuela. La Gruta izeneko tabernan sartzen gara, eta sekulako mojitoak hartzen ditugu.

«Ron Cremat» bat hartu nahi genuen, baina azaldu zigutenez, ez da hain erraza aurkitzea.

Abuztuaren 10a, larunbata:

Gosaldu ondoren, Lloret de Marrera abiatzen gara. Baina iritsi bezain laster erabat zapuzten gaitu. Turista eta turismoari zuzendutako negozio artean ordu erdi eskas irauten dugu, eta handik ziztu bizian alde egiten dugu.

Arratsaldea kanpinean lasai egoteko eta igerilekuaz gozatzeko aprobetxatzen dugu.

Abuztuaren 11, igandea:

Gaur Costa Bravako azken eguna dugu, eta kanpinean 18:30ak arte geratzeko baimena dugu. Beraz, lasai hartzen dugu eguna eta kanpinaz pixka bat gehiago gozatzen dugu.

Nire erlojuak gutxi gorabehera 18:00ak markatzen dituenean, harrerara hurbiltzen gara alde egiteko. Baina ez! Erlojua gelditu egin zait eta benetan 19:00ak dira! Hori gertatzen zait Lidlen erositako traste merkeak erabiltzeagatik!

Presaka hasten gara, ordurako berandu delako eta Menorcarako ferrya Bartzelonatik 23:00etan ateratzen delako.

Blanesetik pasatzeko asmoa genuen, lorategi botanikoa bisitatzeko, baina beste batean izango da.

Fortuny ontzian arazorik gabe ontziratzen gara.

Bidaiak aurrera jarraitzen du… Menorcara goaz! Bazatoz? Bada, egin klik HEMEN.