NORMANDIA GARAIA: SENA IBAIAREN MEANDROETAN BARRENA
Asteburuetan sarritan egiten ditugu ihesaldiak Frantziara, eta Aste Santuko oporraldi asko ere han igaro ditugu. Autokarabanen eta kanperren lagun den herrialdea da, zalantzarik gabe, bi aldiz pentsatu gabe hartzen eta mimatzen gaituena.
Oraingoan, Normandia Garaian barrena bidaiatu dugu: oraindik ere dotorezia gordetzen duten gaztelu zaharren hondakinek, harro eta tente, mugak zaintzen dituzte; Moneten urratsei jarraitu diegu, eta haren etxeraino ere iritsi gara. Sena ibaiaren meandroek, Parisera doazen luxuzko gurutzaldi-ontzien bidean, abadia batetik bestera eraman gaituzte, haurren jolas batean bezala, azkenean eserita kantu gregoriano batzuez gozatzeko. Bidaia amaierara iritsi da, ibaiak itsasora iristen diren bezala, Alabastroko Kostalde malkartsuan, arku natural handiz eta harkaitz ikusgarriz apainduta.
Ohar bakar bat: hau ez da hotzbera direnentzako herrialdea. Beraz, Aste Santuan bidaiatzen baduzue, txano ona eta are bufanda hobea beharko dituzue.
2013ko martxoaren 28a, osteguna (Joaneko bidaia)
Bidaia hasten dugu (Astigarraga–Broglie). Etxetik ez gara oso goiz ateratzen, eta bidean bi geldialdi egiten ditugu. Lehenengoa bazkaltzeko eta bigarrena haurrari askaria emateko. Brogliera iristen gara. Herrixka hau aukeratu dugu Bernaytik gertu autokarabana-gune bat duelako, eta Bernay izango da bisitatuko dugun lehen herria.
Tenperatura-aldaketa izugarria da: termometroa bat-batean jaisten da, -3 ºC-ra, eta gauean izozte ederra egiten du. Berogailu estatikoari esker, tenperatura atsegina dugu lo egiteko eta gosaltzeko.
Autokarabana-gunea lasaia da, eta beste hainbat autokarabana handi ditugu inguruan. Hala ere, ur-zerbitzua eta elektrizitate-konexioa ez daude erabilgarri, fitxak erosi behar direlako eta ez dagoelako inor saltzeko. Tira, ez digu inork ezer kobratzen ere.
2013ko martxoaren 29a, ostirala (Bernay – Château Arboretum de Harcourt)
Goiz uzten dugu autokarabana-gunea, eta Bernayra hurbiltzen gara, bisitatuko dugun lehen herrixkara. Kaleetan barrena ibiltzen gara, margotutako fatxadak eta egurrezko habeak dituzten etxeak miresteko. Bereziki Rue de Follope eta Rue de Geole nabarmentzen dira, era honetako eraikin gehien dituzten kaleak baitira.
Hotz handia egiten du, eta arropa termikoak, polar-jertseak, txanoak, eskularruak… jantzi ditugu. Imajinatu! Zerua lainotuta dago, eta tenperatura ez da 3 ºC-tik igotzen.
L’Église Abbatiale de Notre Dame elizara jotzen dugu. Izugarri gustatzen zaigu. Barruan antigoaleko objektuen azoka egiten ari dira. Sarrerak hartu eta barrura sartzen gara, baina haurrarekin… badakizue, laster ateratzen gara.
Arratsaldean Château Arboretum de Harcourt bisitatzera joaten gara. Bernaytik kilometro gutxira dago. Izugarri gustatzen zaigu.
Harcourt familiak XII. mendean sortutako gaztelu honek Erdi Aroko itxura gordetzen du mendebaldeko fatxadan, dorreetan, lubanarroan eta harresietan. Lorategietan 2.000 zuhaitz, 500 espezie eta 40 banku biltzen dituen arboretum bat dago.
Paseoan ibiltzen gara, eta han amaitzen dugu arratsaldea. Gehien harritzen gaituena da oraindik ere neguko itxura duela denak. Zuhaitzak ez dira esnatu. Lorategi honek «Jardin Remarquable» izendapena jaso zuen 2004an.
Afaltzeko eta lo egiteko, Chandai izeneko herrixka bateko autokarabana-gunera hurbiltzen gara.
2013ko martxoaren 30a, larunbata (Verneuil-sur-Avre – Conches-en-Ouche)
Gauean tenperaturak aurrekoan baino gehiago jaitsi dira, -5 ºC-ra iritsi gara. Berriro ere eskertzen dugu berogailua izatea, nahiz eta dagoeneko konturatzen garen hemendik aurrera ohikoa izango dela.
Gaur haize polarra dabil, egunez ez dugu 1 ºC gainditzen, eta esnatzean elurra ari zuen.
Autokarabana-gunea oso lasaia da, eliza baten atzealdean dago. Iturri bat dauka, baina ez dago urik, baita egurrezko mahaiak ere… Baina ea nor ausartzen den kanpora ateratzen!
Gosaldu eta elurra egiteari utzi arte pixka bat itxaroten dugu. Kilometro gutxira dagoen Verneuil-sur-Avrera joaten gara. Santa Maria Magdalena elizara iristen gara. Aurrean plaza bat dago, eta han merkatu bat egiten ari dira; 11:45erako dagoeneko postuak jasotzen ari dira! Oso frantsesa!
Eliza ikusi eta hotzagatik pauso bizian paseatzen gara Tour Grise dorreraino. Ez du askorik merezi.
Kasualitatez, herria inguratzen duen «Circuit des Fossés» izeneko ibilbide baten seinaleak aurkitzen ditugu. Itxura oso ona du, eta zati bat egiten dugu. Hori izan zen gehien gustatu zitzaiguna.
Arratsaldean Conches-en-Ouche herrira hurbiltzen gara. Turismo-bulegoan informazio mordoa ematen digute, baina ezin ditugu galdu bertako dorre nagusia eta elizako beirate normandiar ospetsuak.
Iluntzean autokarabana-gune baten bila hasten gara, baina dagoeneko ez dago. Kilometro gutxira beste bat bilatzen dugu, eta hura ere ez da existitzen. Azkenean… Normandiako txoko batean egiten dugu lo, nonbait galduta.
2013ko martxoaren 31, igandea (Château de Beaumesnil – Claude Moneten etxea eta lorategiak, Giverny – Vernon)
Errekorra! Ezin dugu sinetsi! Goizeko hamarretarako gazteluaren atarian gaude. Lasai hartzen dugu dena. Haurra ondo janzten dugu, aulkitxoa ateratzen dugu, hau jarri, bestea kendu… Ia ordu-laurden bat pasatu da, eta senarrari mugikorra piztea bururatzen zaio.
Zer?! Ez dira hamarrak, hamaikak baizik, eta dagoeneko eta laurden! Ordua aldatu dute! Beti gertatzen zaigu horrelakoren bat. Korrika!
Azkenean, gaztelura sartzeko, kanpotik ikusteko, argazkiak ateratzeko eta lorategietan ibiltzeko denbora izaten dugu. Oso polita da. «Normandiako Versailles» deitzen diote.
1633 eta 1640 artean eraiki zuten, estilo barrokoan, eta monumentu historiko izendatuta dago. Lubanarroz inguratuta dago, eta inguruan frantses estiloko 80 hektareako lorategiak ditu, Versaillesko lorezain nagusiaren laguntzaileak diseinatuak.
Bazkaldu eta Givernyra abiatzen gara, Claude Monet 1883tik 1926ra familiarekin bizi izan zen herrixkara.
Nahiko harrituta geratzen gara. Herriko kale nagusia goitik behera dabiltzan turistaz beteta dago. Orain arte ez dugu hainbeste turista aurkitu, eta ez dugu sarrerak erosteko ilararik egin behar izan.
Turismo-bulegoan herrian zehar dauden erakusketa-aretoei buruzko mila liburuxka ematen dizkigute, baina guri margolariaren etxea eta lorategiak bisitatzea interesatzen zaigu.
Ilara egon arren, azkar sartzen gara. Lorategiak… lehen aipatutakoa: neguko itxura dute. Nabari da mila eta bat erraboil landatzeko ahalegina egin dutela, baina oraindik ez dira ernetzen hasi.
Hala ere, gustura paseatzen gara margolaria hainbeste inspiratu zuten lorategietan eta urmaelaren inguruan.
Etxearen bisita amaierarako uzten dugu. Zoragarria! Altzariak oso gustu onez aukeratuak dira, garaikoak, noski, eta sukaldea… Garai bateko sukalde ekonomiko bat dauka, zein ondo kontserbatuta dagoen ikustea gozamena da.
Segurtasun-zaindari guztiek guri begiratzen digute. Jakina! Eneko semeak dena ukitu nahi du… Kostata bada ere, bisita osoan egoera kontrolpean mantentzea lortzen dugu.
Amaitzeko, Monet bere lagunekin elkartzen zen kafetegiraino igotzen gara, kalean gora.
Ondoren Vernonerantz abiatzen gara. 17:00ak inguru dira, eta dena hilda dago. Oso frantsesa!
Lehenengo Collégiale Notre-Dame eliza ikusten dugu, eta gero Tour des Archives dorreraino paseatzen gara. Azkenik, egurrezko habeak dituzten etxetxoz betetako Rue de Potard kalera iristen gara.
Dutxatzeko, haurraren komun-ontzia husteko eta gainerakoak egiteko garaia da; beraz, gaua kanpin batean pasatuko dugu: «Camping Les Fosses Rouges».
Elektrizitatearekin 15 € inguru ordaintzen dugu. Oso garbi zegoen, eta komunek eta dutxek berogailu indartsua zuten, benetan eskertzekoa.
2013ko apirilaren 1a, astelehena (Les Andelys – Gisors)
Pixka bat galduta iristen gara Les Andelysera. Tabletean herriari buruz dugun informazio urriarekin, bisita katedraletik hasten dugu. Kanpotik polita da.
Handik gertu, gaztelura igotzeko bidea adierazten duten kartel batzuk ikusten ditugu, eta orduan Interneten ikusitako irudiak etortzen zaizkit burura.
A, bai! Château Gaillard eta Sena ibaiaren panoramika!
Bidea autokarabana handientzat ere egokia da, eta aparkaleku nahiko zabal batera iristen da. Gazteluaren hondakinek argazki bat merezi dute, eta Sena ibaiaren gaineko paisaia ikusi ditugun ederrenetako bat da.
Hori bai, haizeak arnasa ere mozten du, eta Eneko furgonetatik ateratzen dugu ezinbesteko argazkia ateratzeko bakarrik.
Goialdetik herriko etxeen antolamendua hobeto ikusi dugu, eta argi geratu zaigu bisitatu beharrekoa La Petite Andelys deritzon guneko kaiak eta pasealekua direla, hau da, herriko ibaiertzeko zatia.
Behera jaisten garenean, egiaztatzen dugu Sena ibaiaren ertzeko pasealekua zoragarria dela.
Une horretan bertan, ibai-gurutzaldi bat iristen ikusten dugu kaira. Ontziaren tamainagatik, seguru asko Parisera joaten diren horietakoa da.
Berehala bidaiariak lehorreratzen dira eta pasealeku lasaia betetzen dute.
Guk ogia erosita geneukan dagoeneko, eta «kasualitatez» furgoneta kaiaren hasieran aparkatuta genuenez, barrura sartu eta lasai bazkaltzen dugu, Sena ibaira begirako jangela ederrean.
Aurrez aurre, handik gutxira, gauza bera egiten dute «Prie of Vikings» izeneko gurutzaldiko bidaiariek.
Arratsaldean Gisors herrira abiatzen gara. Azoka eta jai-giro batekin egiten dugu topo, eta bertan sartzen gara pixka bat, haurragatik batez ere.
Laster iristen gara Gisorseko erakargarri nagusira: XI. eta XII. mendeetako dorre nagusi edo gotorleku militarra, Erdi Aroko arkitektura militarraren erakusgarri.
Lorategiz inguratuta dago, eta bertan paseatu eta argazki batzuk ateratzen ditugu. Sarrera doakoa da.
Handik hiriaren ikuspegi ederra ere badago.
Gisorsen azoka txiki bat aurkitzen dugu, eta oraingoan bai, azkenean txano bat erosten dut, belarriek ezin baitute hotz gehiago jasan.
Ondoren, inguruko kilometro askotan gure Sygic nabigatzaileak erakusten duen autokarabana-gune bakarrera joaten gara lo egitera. Eta, bai, iristen gara eta existitzen da!
«Les Hogue» autokarabana-gunea.
Gure harridurarako, baserri bateko lurretako sarrerako hesia igaro ondoren dago. Bat-batean, mutiko bat agertzen da bizikletaz ziztu bizian. Ongietorria ematen digu, inguruko informazioa ekartzen digu eta furgoneta non jarri aholkatzen digu.
Ur zikinak husteko gunea eta ura hartzeko iturria dauzka. Max astoaren ondoan egiten dugu lo, 8 euroren truke.
2013ko apirilaren 2a, asteartea (Château de Vascoeuil – Lyons-la-Forêt – Abbaye de Fontaine-Guérard – Rouen)
Egun luzea dugu aurretik, bisitatu nahi ditugun leku guztiak direla eta. Eta gero japoniarrez hitz egiten dugu…
Château de Vascoeuil gaztelurantz abiatzen gara, baina, zoritxarrez, ezin dugu bisitatu, oraindik itxita dagoelako.
Hurrengo geldialdira iristen gara: Lyons-la-Forêt.
Xarma handiko herria da, inguruko egurrezko habedun etxe tipikoekin eta bisitatzeko hainbat leku interesgarrirekin.
Bere erakargarri nagusitik hasten gara: Les Halles. Niri Donostiako Bretxan antzina zegoen kanpoko merkatu zaharra ekartzen dit gogora.
Place Benseraderen erdian dago. Bitxia benetan!
Ondoren, kalean behera Ravelen egonaldiko etxea bisitatzen dugu, konpositore handiak bere bolero ospetsua konposatu zuen lekua.
Beherago jarraituz, Les Trois Moulins eraikinetara iristen gara, XIV. mendetik Frantziako Iraultzara arte Frantziako erregearenak izan ziren etxetxoen multzo batera. Ibaiaren indarra erabiliz herriarentzat elektrizitatea sortzeko erabiltzen ziren errotak ziren.
Geroago, laborantza-sailen artean galduta, Abbaye de Fontaine-Guérard aurkitzen dugu. Aurrean aparkatu eta bazkaldu egiten dugu.
Garai batean moja-komentua izandako abadia zistertar hau estilo gotiko anglo-normandiarrekoa da, eta Normandiako abadien ibilbide historikoaren parte da.
Eneko, sabela bete ondoren, lo geratzen da. Beraz… teilatua gora!
Guk ere unea aprobetxatzen dugu eta kuluxka bat egiten dugu.
Siestaren ondoren indarberrituta, arratsaldea Rouenen pasatzera joaten gara.
Kaleetan barrena gora eta behera ibiltzen gara, eta azkenean erdiguneko jatetxe batean afaltzen dugu. Hiru platerengatik ederki kobratzen digute, eta patatak beste ezer baino gehiago zituzten. Baina, tira, zer egingo diogu!
Afaldu ondoren, 15 kilometro inguru urruntzen gara autokarabana-gune batean lo egiteko. Interneten irakurri genuen Rouenen bertan autokarabana-guneak kendu zituztela, eta ez genuen hori egiaztatzen denborarik galdu nahi.
Sena ibaiaren ertzean dagoen Oissel-sur-Seine herrixkako autokarabana-gunera iristen gara.
2013ko apirilaren 3a, asteazkena (Rouen)
Autokarabana-gunean esnatzen gara. Leku honek beste lerro batzuk merezi ditu: lasaia eta garbia da, Sena ibaiaren ertzeko pasealeku baten aurrean dago, eta haurrentzako parkea dauka.
Hemen ere fitxak erosi behar dira ura eta elektrizitatea erabiltzeko, eta goizean jakiten dugu herriko okindegian saltzen dituztela.
Inguruan paseatu eta haurra parkera eraman ondoren, Rouenerantz abiatzen gara.
Goizetik iluntzera arte oinez zeharkatzen dugu Rouen.
Notre-Dame katedrala, Normandiako Parlamentua, Joana Arc-ekoa erre zuten Place du Vieux-Marché plaza, Gros-Horloge erlojua… bisitatzen ditugu.
Bazkaldu aurretik, egurrezko habedun etxe gehien gordetzen dituzten hiru kaleetan ibiltzen gara: Rue Martainville, Rue Damiette eta Rue Saint-Romain.
Azken horretan bazkaltzen dugu, Crêperie Saint-Romain izeneko kreperia-galetteria batean. Galetteak oso gozoak zeuden, eta ez ziguten diru gehiegi kobratu.
Ondoren, oraindik martxan dagoen antzinako eskola baten bila joaten gara, erabat egurrezko habez eraikia. Aître Saint-Maclou da. Bisitatzea merezi du.
Rouengo erlojua iluntzean.
Gaua pasatzeko, berriro kanpin batera joatea tokatzen zaigu.
Rouenetik urrundu eta hurrengo helmugara iristen gara, Jumiègesera, «La Forêt» kanpinera.
Garai honetarako garesti samarra iruditu zitzaidan: 25 €.
2013ko apirilaren 4a, osteguna (Normandiako abadien ibilbidea)
Goizean, oso goiz izan gabe, Jumièges herrira hurbiltzen gara bertako abadia handia miresteko.
VII. mendeko arte erromanikoa, alajaina!
Zortea dugu, bi autobus bete jubilatu alde egiten ari direlako eta sartzen garenean ikasle gutxi batzuk besterik ez daudelako.
Izugarri gustatu zitzaigun.
Hurrengo geldialdia Château Taillis da. Dugun informazioaren arabera itxita dago, baina hala ere hurbiltzen gara.
Furgoneta gazteluaren ondoko aparkalekuan uzten dugu, eta berehala alfonbra berde moduko bat aurkitzen dugu. Hari jarraituz, eraikinaren aurrealdera iristen gara.
Bat-batean, txakur handi eta beltz bat agertzen da. Artzain alemaniar bat, zehazki.
Enekori eta niri ez digu kasurik egiten, baina nire senarra… zuzenean harengana doa. Handia ikusten du, eta haren atzetik!
Istiluarekin, gizon bat ateratzen da eraikinetik, txakurrari deitu eta lasaitzeko. Jabea dela sumatzen dugu, itxura hori baitzuen.
Itxita zegoen galdetzen diogu… Jakina, dagoeneko barruan geundenez, ba galdera hori… Ene!
Gure harridurarako, nahi dugun lekutik lasai paseatu gaitezkeela esaten digu.
Eta txakurrari… errieta ederra egin zion frantsesez. Suposatzen dut txakurrak nik baino hobeto ulertu zuela, hizkuntza-eskolan emandako urteak ez baitzitzaizkidan hainbesterako iritsi.
Château Taillis
Aurrera jarraitzen dugu, eta Saint-Georges-de-Boschervilleko abadian gelditzen gara.
Sarrerarekin audiogida batzuk ematen dizkigute. Lorategiek ere bazuten zer ikusia.<
Ondoren, animalia-parke batera joaten gara: Le Parc Animalier de Roumare.
Sarrerako aparkalekuan gelditu eta bazkaldu egiten dugu.
Gero, ordubete inguruko paseoa egiten dugu, ahateak, oreinak, basurdeak eta beste hainbat animalia ikusiz. Enekok primeran pasatzen du.
Inguratutako naturagune basatia da. Ez da sarrerarik ordaindu behar.
Bertako jendea ere han paseatzen ibiltzen dela dirudi.
Handik gertu Le Manoir des Viller dago, Saint-Pierre-de-Manneville herrian.
Hurbiltzen gara, baina itxita dago. Hala ere, kanpotik argazki oso politak ateratzen dizkiogu.
Une honetan, goizean egindako bidea atzera egiten dugu, Saint-Wandrilleko abadiara iristeko.
Fraideek abestutako meza bat entzuteko unean bertan iristen gara, baina handik gutxira Eneko ere kantatzen hasten da, eta kanpora atera behar dugu.
Sena ibaia Pont de Brotonne zubitik zeharkatzen dugu, La Mailleraye-sur-Seine herrixkaraino. Han beste autokarabana-gune bat dago, berriro ere ibaiaren ertzean.
Harrigarria da gauez itsasontzi handiak nabigatzen ikustea, gure furgonetaren aurretik igarotzen diren bitartean!
2013ko apirilaren 5a, ostirala (Route des Chaumières: Normandiar estiloko etxeen ibilbidea)
Eguna euriarekin argitzen du, bidaia osoan lehen aldiz.
Egun osoan euria egingo duenez, ibilbidea ia furgonetatik jaitsi gabe egiten dugu. Argazki batzuk barrutik ere ateratzen ditugu.
Ibilbidea normandiar etxeetako teilatuen marrazkia duen seinale batekin adierazita dago.
Route des Chaumières: Aizier – Vieux-Port – Sainte-Opportune-la-Mare – Trouville-la-Haule – Marais-Vernier.
Bazkaldu ondoren, Alabastroko Kostalderantz abiatzen gara, Étretaterantz.
Han kanpin bat aukeratzen dugu gaua pasatzeko: Étretateko udal-kanpina, herrigunetik nahiko gertu dagoena.
Oso ondo dago, garbia da eta komunetan eta dutxetan berogailu ona dauka.
Furgonetatik bertatik WiFira konektatzeko aukera ere badugu. 17 € gau bakoitzeko.
2013ko apirilaren 6a, larunbata (Alabastroko Kostaldea: Étretat, Yport, Fécamp)
Goizean Étretateko erdigunea bisitatzen dugu. Bertako merkatua nabarmentzen da, barrualdea egurrez eraikitako eraikin batean dagoena.
Pena da oroigarriak saltzen dituzten postuz beteta egotea, gero hautsa kentzeko baino balio ez duten horietakoez.
Ia ondoan, fatxada oso deigarria duen hotel bat ere badago, eta beste argazki bat ateratzen diogu.
Ondoren, hainbeste itxaroten genuen lekura: Les Falaises, labarretara!
Kostaldea eta bertako labarrak zoragarriak dira. Hondartzan paseatzen gara eta argazki batzuk ateratzen ditugu.
Hotz ikaragarria egiten du, eta Enekok sudurra piper baten moduan gorri dauka.
Eskailera batzuk labarren goialdera igotzen dira, eta handik ikuspegi zoragarria egongo da ziur asko… baina haize polarra ere bai.
Ezta pentsatu ere! Ez gara igotzen.
Furgoneta martxan jarri eta Yportera abiatzen gara.
Hondartzara hurbiltzen gara, baina labarrak ez dira Étretatekoak bezain ikusgarriak.
13:00ak iristen zaizkigu, eta badakizue Frantzian ordu horretan dagoeneko berandu samarra dela bazkaltzera azaltzeko.
Beraz, aparkatzerakoan begiz jo nuen taberna-jatetxe batean sartzen gara.
Itsas giroko taberna zahar baten itxura zuen, eta bertako jendea joaten zela zirudien.
Eta bai, asmatu nuen!
«Le Nautique» zuen izena, eta arrain eta itsaskiekin egindako bazkari ederraz gozatu genuen, nahiko prezio egokian.
Ateratzean ohartu ginen fatxadan «Le Routard» gida ospetsuaren hainbat gomendio-plaka zeudela.
Sabela beteta, bidaiako azken geldialdira hurbiltzen gara: Fécamp.
Aparkatzerakoan, Furgovw foroko bi kidek agurtzen gaituzte, furgonetako eranskailua ikusi dutelako. Bruselarantz doaz.
Fécamp aurreko herriak baino dezente handiagoa da, baina askoz xarma gutxiago du.
Hondartzan paseatzen gara eta argazki batzuk ateratzen ditugu. Ondoren, erdigunerantz oinez joan, bigarren eskuko azoka bat zeharkatu eta elizaraino iristen gara.
Ez du askorik merezi.
Kaleetan pixka bat ibili ondoren, 17:00ak aldera etxerako bidea hartzen dugu.
Gaua Sainte-Maure-de-Touraineko autokarabana-gunean pasatzen dugu, Tours igaro ondoren, «elefante» mordo baten konpainian. Horrela deitzen diegu maitasunez autokarabana handiei.
BIDAIAKO DATUAK
(EURE, SENA IBAIAREN MEANDROETAKO PARKE NATURALA ETA ALABASTROKO KOSTALDEA)
Bidaiariak: 2 heldu eta 2 urteko haur bat.
Furgoneta: Mercedes Vito – Marco Polo, Westfalia ekipamenduarekin.
Distantzia: 1.800 km inguru, joan-etorria.
Aurrekontua: 1.000 € inguru (erregaia, autobideak, gazteluetarako sarrerak, janari-erosketak, furgonetatik kanpoko otorduak, bestelako erosketak…). Autobideetan eta erregaian benetan gastatutakoa: 500 €.
Bidaiaren iraupena: 11 egun, joaneko eta itzulerako egunak barne.
Gaualdiak: 3 gau kanpinean eta 8 autokarabana-guneetan.
Bidaiarako informazioa:
http://www.france-voyage.com/es/
«Escapades en Camping-France 2012» (Michelin).
Txikienentzat: Rouengo karrusela eta Roumareko animalia-parkea.
