MENORKA FURGONETAZ: KALAK BAINO ASKOZ GEHIAGO
Menorka gertuko paradisua da. Zertarako joan urrutira hondar zuri fineko eta ur turkesa-urdineko hondartza paradisiakoen bila? Menorkan dozenaka daude! Cala Turqueta, Es Talaier, Cala Mitjana, Macarella… Eguzkitakoa jartzeko lekurik gutiziatuenak dituzten kala batzuk besterik ez dira. Iparraldean, berriz, kolore gorrixkako kala ederrek harritzen gaituzte, koloreen kontrasteagatik eta beren izaera basatiagatik.
Baina uharte txiki honetan dena ez da kala. Menorkak Mediterraneoko antzinako herri misteriotsuenetako baten ondare arkeologikoa gordetzen du: kultura talaiotikoa. Ia mila aztarnategirekin, bidaia honetako erakargarritasun handienetako bat da.
Gainera, ezin dugu ahaztu bertako herriek, bizitzaz beteak, tradizioak ondo gordetzen dituztela. Zaldi-erakustaldiak eta Menorkako abarken fabrikazioa dira galduko ez ditugun bi tradizio.
Eta kala batetik bestera, itsasargi batean geldituko gara ilunabar eder batez gozatzeko, «Pomada» bat eskuan dugula.
Zer gehiago eska daiteke?
Costa Bravan hasi genuen bidaiari jarraitzen diogu, eta orain Menorka uharteari bira ematera goaz.
UHARTEAN ZEHARREKO IBILBIDEAREN MAPA
Abuztuaren 12a, astelehena:
Mahóra iristen gara, eta ia sei kilometroko luzera duen portu naturalaren sarrerako ikuspegiak ikusgarriak dira. Marko eta Eneko lotan daude; nik, berriz, paisaiaz gozatzen dut.
Goizeko zortzietarako Mahón aparkatuta gaude, eta irekita aurkitzen dugun lehen kafetegian gosaltzera esertzen gara. Ensaimadak guztiontzat, noski!
Mahó pare bat ordutan ikusten dugu. Estilo neoklasikoko Carme eliza kanpotik ikusten dugu, astelehena denez itxita baitago.
El Carme klaustroan sartzen gara. Oso berezia da: merkatu-postuak eta merkataritza-gune bat daude bertan.
Kaleetan barrena ibiltzen gara eta portura begira dauden pare bat begiratokitara hurbiltzen gara argazkiak ateratzeko. Plaçako begiratokia da horietako bat.
Handik portuan amarratuta dagoen gurutzaldi-ontzi erraldoiari begira geratzen gara, aho zabalik.
«Mercat del Peix» azokara jaisten gara. Arrandegia, pintxo-taberna eta jatetxea nahasten dituen leku bitxia da, gazta-denda eta jaki berezien eskaintza ere badituena. Oso atsegin harritzen gaitu. Astelehena denez, ia ez dago arrainik.
Beroa gogortzen hasten da, eta Mahó atzean utzi eta Cala Mesquidara joaten gara bainu bat hartzera.
Oso polita da, zaintza-dorre batekin eta bere xarma guztia gordetzen duen arrantzale-herrixka batekin.
Hemendik aurrera, snorkelerako hodia eta maskara gurekin etorriko dira bisitatuko ditugun kala guztietara.
Bertan aurkitzen ditugun zuhaitz bakarren azpian zerbait jaten dugu, eta gero Es Graura hurbiltzen gara, bertako F.P. edo furgonetaz gaua pasatzeko lekua ikustera.
Kafetxo bat hartzen dugu tamarindo batzuen itzalpean. Lekuak ez digu ezer berezirik esaten.
Eguzkia sartzen hasten da, eta Fort La Mola ikustera joaten gara.
La Molako gotorlekua (Isabel II.aren gotorlekua) Menorkako XIX. mendeko arkitektura militarraren adibiderik onena da. Uhartearen defentsarako funtsezko egitura izan zen.
1848 eta 1875 artean eraiki zuten, britainiarrek Menorka berriro inbaditu eta frantsesen aurkako defentsa-base gisa erabiltzeko arriskuari aurre egiteko.
Zorionez, ez zuten inoiz eraso, eta gaur egun oso egoera onean dago.
Argazki batzuk atera eta Cala Mesquidako F.P.ra itzultzen gara gaua pasatzera.
Abuztuaren 13a, asteartea:
Menorkan kalak besterik ez daudela pentsatzen duenak oker dago.
Uharteak ia mila aztarnategi arkeologiko ditu, eta horregatik arkeologia bertako kultur ondarerik garrantzitsu eta interesgarrienetako bat da.
Gaur lainotuta dago; beraz, egun ezin hobea da Talatí de Dalt aztarnategia bisitatzeko (Mahótik lau kilometrora) eta Menorkako historiaurrea ezagutzen hasteko.
Kultura talaiotikoa ezagutuko dugu, Mediterraneoan zehar ibili eta uharteetan finkatu ziren kulturetako bat, Balear Uharteetako gainerakoetan ere aztarnak utzi zituena.
Herrixka honetan arreta gehien erakartzen duena Talatíko Taula da: T itxura osatzen duten harrizko bi bloke handi. Kasu honetan, gainera, beste zutabe bat dago haren kontra bermatuta.
Talaiotak ere interes handia pizten digu. Talaia moduko eraikuntza garaia da, lurraldea kontrolatzeko eta zaintzeko erabiltzen zutena.
Talaiot honetara igo daiteke, eta goitik begiratuta denboran atzera egiten duzula sentitzen duzu.
Herrixka honetan ehun pertsona inguru bizi izan ziren, eta etxe batzuk bikain kontserbatuta daude.
Bisita entretenigarria da, eta izugarri gustatzen zaigu.
Kultura pixka bat jaso ondoren, bainu bat hartzeko garaia da, eta Cala Alcaufarrera joatea bururatzen zaigu.
Herrixka baten ondoan dagoen kala txikia da, eta haurrak txalupatxoen artean plisti-plasta ibiltzen dira.
Irudia gustatzen zaigu, eta bazkaldu ondoren arte geratzen gara.
Haitzulo eta guzti.
Arratsaldean beste kala batera joaten gara askaltzera: Cala Binidalí.
Gure ustez, benetako harribitxi txiki bat da. Kala birjina txiki baten itxura du, baina sarbide erosoarekin.
Izugarri gustatu zitzaigun…
Windsurf-taula eta etxola bat harkaitzetan sartuta. Zer ote da hau?
Kontua da snorkelerako hodia eta maskara hartuta igeri egitera joan nintzela eta, bat-batean… Zas! Zas! Zas!
Hiru ziztada, izterrean, sorbaldan eta besoan.
Marmokak ziren!
Txikitatik ez ninduten berriro ziztatu, eta hori Kantauri itsasoan, gure etxe inguruan, urtero mordoka agertzen direla.
Tira, zer zen banekienez, lasai jarraitzen dut uretan pixka batean, arrainen atzetik, aspertu arte.
Ateratzen naizenean, azaleko erupzio eder batzuk ditut. Baina, kontuz! Ez ukitu!
Maskara eta hodia Markori pasatzen dizkiot, eta hark, nire egoera ikusi ondoren, hortzak estututa sartzen da uretara.
Hondartzatik ateratzen gara, eta Eneko hareaz goitik behera estalita dagoenez, furgonetako dutxarekin garbitzen dugu. Horrelakoetarako daukagu eta!
Binibèquer arrantzale-herrixka zuri ospetsura joaten gara.
Kaleetan barrena ibili eta mila eta bat argazki ateratzen ditugu.
Arraro samarra egiten zitzaidan etxetxo guztiak hain… zuriak… hain… perfektuak izatea.
Ezin nuen sinetsi.
Herria izugarri gustatzen zitzaidan, kalean bertan dagoen plaka batean 1972an eraiki zutela irakurri nuen arte.
A zer desengainua!
Nik baino urte gutxi batzuk gehiago besterik ez ditu!
Ordutik aurrera ez nion begi berberekin begiratu.
Terraza txiki batean eseri eta gure lehen «Pomada» hartzen dugu.
Ez, ez da marmoken ziztadetarako ukendua! Gina limoiarekin nahastuta egiten den edaria da: bi zati limonada eta Xoriguer ginaren zati bat.
Gaua Cala en Porterreko furgoperfektu ezin hobean pasatzen dugu.
Abuztuaren 14a, asteazkena:
Cala en Porterren beste furgoneta batzuk ditugu inguruan.
Abiatu aurretik, furgonetako ur-depositua betetzen dugu hondartzako iturritik, bidoiak erabiliz.
Ez dago beste aukerarik, Menorkan ura hartzeko leku egokiak aurkitzea zaila baita.
Bi labar handik babestutako kala zoragarria.
Gure bigarren aztarnategi arkeologikoa bisitatzera goaz: Torralba d’en Salort.
Bisitatzen ditugun aztarnategien artean gutxien gustatzen zaiguna da.
Nahasketa bitxia da: herrixka talaiotiko bat, erromatarren eta musulmanen kokalekuen aztarnak, Erdi Aroko eraikinen hondakinak… Ez gaitu guztiz konbentzitzen.
Bertako pieza interesgarriena bost metroko Taula landu bat da, erlijio-ekitaldietarako santutegi gisa erabiltzen zena.
Aztarnategia atzean utzi eta Cales Covesera joaten gara bazkaltzera eta arratsaldea pasatzera.
Batez ere bertako nekropolia ikusteko jakin-mina dugulako.
Fiuuuu!
Ez genekien non sartzen ari ginen!
Baliteke Menorkako sarbiderik okerrenetakoa duen kala izatea.
Bi kilometroko bide estu, zuloz bete eta hautseztatu batek eramaten du kalara.
Aparkatzeko lekurik ez dagoenez, furgoneta bidearen hasieratik nahiko gertu utzi behar dugu.
Iritsi eta… kala zoragarria da, harkaitzen artean kokatua. Harea arrastorik ez!
Labar altu eta bertikalek inguratzen dute, eta haietan harkaitzean zulatutako ia ehun haitzulo artifizial daude. Menorka osoko multzorik handiena da.
Izugarri gustatzen zaigu, eta duela urte batzuk Turkiako kostaldean ikusi genituen Liziako hilobiak ekartzen dizkigu gogora, haiek ere harkaitzetan zulatuak baitzeuden.
Arratsaldea bertan igarotzen dugu, kalako ur turkesetan bainatzen. Itsasontzi asko ibiltzen dira inguruan.
Aitortu behar dugu ez dela Enekorekin joateko lekurik onena. Ez da geldirik egoten, eta harkaitzetan etengabeko arriskua da.
Patata frijituen poltsa bat ateratzen diogu, eta horrela pixka batean entretenitzen dugu.
Handik gutxira lagun bat egiten du: kaio-kume bat!
Noski, inguruan haurrik ez zegoenez…
Baina kaio txiki bihurria gehiago interesatzen da Enekoren patatez beste ezertaz baino!
Hautsez beteriko bidetik furgonetara itzultzen gara, eta Cova d’en Xoroi begiratoki ospetsura gidatzen dugu.
Cala en Porterreko labarrera begira dagoen haitzulo bat da, ikuspegi ikusgarriekin.
Barruan taberna-diskoteka bihurtu dute.
A zer iruzurra!
Arratsaldean sarrerak 12 € balio ditu, freskagarri batekin. Ezta kañatxo bat ere!
Arratsaldean chill-out giroa dute, eta gauez, diskoteka moduan, 30 euro ikaragarri!
Gu furgonetan ibiltzea gustuko dugun bidaiariak garela aldarrikatzen dugu, eta handik ziztu bizian alde egiten dugu, berriro Cala en Porterreko F.P.an gaua pasatzera.
Abuztuaren 15a, osteguna:
Hirugarren bisita talaiotikoa egitera goaz.
Oraingoan Torre d’en Galmés aztarnategira hurbiltzen gara, Alaior eta Son Bou hondartza lotzen dituen errepidean dagoena.
Herrixka honetan 500 pertsona inguru bizi izan ziren; beraz, bisita daitezkeen handienetako bat da.
Lehenik interpretazio-zentrora sartzen gara, azalpen-bideo labur bat ikusteko.
Ai, lehenago ikusi izan bagenu!
Kultura talaiotikoari buruz genituen ideiak argitzen laguntzen digu.
Nik herrixka hau lehenik bisitatzea gomendatuko nuke.
Eneko oso ondo portatzen da. Marrazki bizidunak dira eta, gainera, mutuak. Arazorik ez!
Informazioa fresko dugula, aztarnategia bera bisitatzen dugu.
Aurrekoekin alderatuta, oso handia da, eta etxe biribilak bikain kontserbatuta daude, erakusteko prestatutako etxebizitza bat balitz bezala.
Ikusgarrienak jakitegia, ehuntzeko gela, gurtzarako lekua eta beste hainbat espazio zituen.
Bertan bizitzen geratzeko modukoa zen!
Une batez Markok eta biok elkarri begiratu eta pentsatu genuen:
Eta gu hipoteka ordaintzen!
Kar, kar!
Bisita kulturalaren ondoren bainu bat hartzeko garaia da, eta Cala Galdanatik gertu dagoen Cala Mitjanara hurbiltzen gara.
Furgoperfektura eramaten duen bidea itxita dago, beste kala askotan gertatuko zaigun bezala.
Kalatik oinez 1.700 metro ingurura aparkaleku handi eta hautsez betea prestatu dute.
Zorionez, kanpoko aparkaleku batzuetan lekua aurkitzen dugu.
Behera jaitsi eta bainu bat hartzen dugu.
Zoragarria da.
Gainera, ezkerreko labarrean itsas haitzulo nahiko handi bat dago, eta horrek xarma berezia ematen dio. Bainulariak labarretik salto egin eta haitzuloaren ahoaren parean erortzen dira.
Cala Mitjanaren ikuspegia Camí de Cavallsetik.
Furgonetaren bila itzuli eta Cala Galdanaren gaineko Sa Punta begiratokira joaten gara.
Ikuspegiak zoragarriak dira, nahiz eta postal eder horretatik paisaia hondatzen duten pare bat hotel kenduko genituzkeen.
Eguzkia sartzen hasia da dagoeneko.
Afaltzeko Cala Galdanara jaisten gara, hondartzako pasealekuan aparkatzen dugu eta «El Tobogán» jatetxean sartzen gara.
Hirurontzat entsalada eta pizza eskatzen ditugu.
Oso prezio onean ateratzen zaigu, eta pizzak etxean eginak dira.
Oso gozoak!
Lo egiteko ordua iristen denean, zalantza sortzen zaigu.
Mitjanako furgoperfektua itxita dago, eta horixe genuen aurreikusita…
Azkenean, hautsez beteriko aparkalekuan geratzea erabakitzen dugu, gau horretan lo egiteko bakarrik. Cala Mitjanarako prestatutako aparkalekua da.
Furgoneta eta autokarabana ugari daude.
Abuztuaren 16a, ostirala:
Goiz jaikitzen gara, berriro martxan jartzeko gogoz.
Cala Galdanara joaten gara, eta furgoneta Macarellara eramaten duen bidea hasten den eskaileren ondoan aparkatzen dugu. Bide hori Camí de Cavallsekin bat dator.
Oinetakoak aldatu eta hondartzarako gauza guztiak hartzen ditugu.
Ibilaldia zoragarria da. Mediterraneoko pinudiaz eta inguru honetako landaredi bereziaz gozatzeko aukera ematen du.
Bidean italiar familia bat aurreratzen dugu. Txankletak jantzita doaz Macarellarantz, arnasestuka denak. Ez dakit nola moldatzen diren!
30 minutuan iritsi gara.
Zoragarria da, eta oraindik ia ez dago jenderik…
Hondartzako lehen lerroan hartzen dugu lekua.
Bideak Macarelletaraino jarraitzen du.
Baina… oinez?
Zertarako ibili gehiago?
Maskara eta hodia hartzen ditut, eta marradun bikinia jantzita uretan sartzen naiz «Eva María se fue» kantatuz, Macarelletarantz igerian.
Horrela iristen naiz kala txiki xarmagarrira, igerian eta itsas hondoaz gozatzen.
Dutxa bat behar dugu, baina ez gaude furgonetako dutxa erabiltzeko leku diskretu batean.
Marko bidaltzen dut ingurua ikuskatzera, eta itzultzean berri onak dakartza.
Galdanako hondartzaren amaieran, Gurutze Gorriaren postuaren ondoan, DUTXAK eta KOMUNAK DAUDE!
Primeran!
Lasai-lasai dutxetara joaten gara, xaboirik gabe noski, eta gero komunetan arropa garbia janzten dugu.
Handik printze-printzesak bezala ateratzen gara.
«El Tobogán» jatetxera itzultzen gara, eta oraingoan «Pomada» bana eskatzen dugu.
Bidaia osoan gauza bera komentatzen aritu gara: urpeko kamera bat erosi behar dugu, erabili eta botatzeko horietako bat. Gabonetan, berriz, kamera on bat eskatuko diogu Olentzerori, gure etxean hark ekartzen baititu opariak.
Hainbat dendatan sartzen gara, baina denetan agortu dira.
A zer odisea!
Bazirudien gauza gero eta zailagoa zela.
Ni dagoeneko hortzak estutzen hasia nintzen… Azkenean supermerkatu batean AZKENA aurkitzen dugunean!
Markok eta biok itzuleran prezioak begiratzea erabakitzen dugu. Itsaso Gorrian ere gauza bera gertatu zitzaigun, erabili eta botatzeko kamera bat erosi behar izan genuen.
Azken finean, urpeko kamera bidaiatzeko materiala da.
Arratsalde osoa dugu aurretik, eta erosketaren bat egitea erabakitzen dugu.
Es Migjorn Gran herrira gidatzen dugu, Menorkako abarkak egiten dituen «Mibo» fabrika-denda bisitatzeko.
Iristen garenean ez dago inor, baina denbora gutxian dendatxoa jendez gainezka jartzen da.
Enekok ordurako pare bat abarka-pare airean jarri ditu, eta Markok kanpora ateratzen du.
Dendaren atzealdean tailer-biltegi bat dago. Han, lanparatxo batzuen argitan, emakume bat dago bezeroek eskatutakoa eskuz margotzen.
Menorka gogoraraziko didan marrazki bat duen abarka-pare bat eskatzen dut: «sagartana» bat, sugandila beltz txiki bat.
Menorkako sugandila beltz berezi hau bertakoa da, eta Punta Primaren aurrean dagoen Illa de l’Aire uhartean bizi da.
Familia osoarentzako abarkak.
Erosketaren ondoren, Ferreries herriko Les Matorellesera abiatzen gara, Menorkako zaldien erakustaldi batera joateko sarrerak erostera.
Erakustaldian hainbat hezitzaile ateratzen dira beren zaldiekin, eta bakoitzak ikuskizun berezia eskaintzen du.
Zaldiak «dantza-pausoak» egiten ikusi genituen, baita trostan zihoan zaldiaren gainera igo eta haren bizkarrean ariketak egiten zituzten gimnastak ere.
Benetako esperientzia izan zen, eta zaldiak zoragarriak ziren.
Cala Galdanara itzultzen gara, berriro «El Tobogán» jatetxera, eta hirurontzat entsalada eta pizza eskatzen ditugu berriz ere.
Dagoeneko badakigunez kaletara joateko zein goiz aparkatu behar den, eta biharamunean Cala Turquetara joan nahi dugunez (Menorkako kalik gutiziatuenetako bat), aurrea hartzen diogu egoerari.
Gau horretan Turquetako F.P.an egiten dugu lo.
Abuztuaren 17a, larunbata:
Goizeko 7:00ak.
Esnatu eta opor hauetako uniforme ofiziala janzten dut: marradun bikinia (hainbat dauzkat, eta denak marradunak) eta pareoa.
Etxeko gizonak lotan uzten ditut, eta kamera eskuan hartuta furgonetatik atera eta kalara eramaten duen bide laburra egiten dut.
A zer gozamena!
Zoragarria da, baina batez ere ez dagoelako inor!
Argazki batzuk atera ondoren bainu bat hartzen dut, eta pixka batean Cala Turqueta niretzat bakarrik da.
Furgonetara itzultzen naiz, hirurok gosaltzen dugu eta kalara jaisten gara goiza pasatzera.
Goizeko hamarretarako hondartza beteta dago, eta eguzkitakoek hondar zentimetro guztiak kolonizatzen dituzte.
Azkena falta zen!
«Fiesta» izeneko itsasontzi gorri horietako bat iristen da eta hondartzan beste hamaika eguzkitako uzten ditu…
Geroago, kala babesten duen pinudiko egurrezko mahaitxoetan bazkaltzen dugu, eta arratsaldeaz pixka bat gehiago gozatzen dugu.
Furgonetara itzuli, leku egoki batean jarri eta furgonetako dutxa erabiltzen dugu gatza kentzeko.
Cala Turqueta hain ospetsuan ere ez dago dutxarik!
Garbi, edo behintzat harearik gabe, Ciutadellara hurbiltzen gara, Eroski supermerkatu handi batera.
Erosketak egin eta furgonetako armairuak eta hozkailua betetzen ditugu.
Eta horrela, aparkalekuen kontua ondo ikasita dugula, Son Saurako F.P.ra gidatzen dugu afaltzera eta gaua pasatzera.
Abuztuaren 18a, igandea:
Goizeko bederatzietarako aparkalekua betetzen da.
Familia osoak iristen dira aulki, mahai, sandia, freskagarri-hozkailu eta inoiz ikusi ditudan tuper handienekin, hondartzako zuhaiztiaren azpian kanpalekua jartzera.
Gu bazkaltzera itzuliko garenez, itzalpeko txokotxo bat gordetzea erabakitzen dugu, eta aulkiak eta mahaia uzten ditugu, «hemen gaude» esango balute bezala.
Igandezaleak atzean utzi eta bidezidor batetik oinez abiatzen gara Es Talaier aldera.
Son Saura hondartza.
20 minuturen ondoren Es Talaierrera iristen gara.
Es Talaier ur urdineko eta hondar zuri fineko kala birjin zoragarria da.
Beste kala batzuek baino xarma handiagoa zuen, ia ez baitzegoen jenderik.
Benetan Karibea zirudien, eta ez dio ezer inbidiatu beharrik.
Goiza bainatzen eta urpeko kamerarekin argazkiak ateratzen igarotzen dugu.
Son Saurako zuhaiztira itzultzen gara, eta igandeko tribuekin elkartzen gara, gordetako gure txokoan bazkaldu eta arratsaldea pasatzeko.
Arropa garbitu, komun kimikoa hustu eta dutxa sakon bat hartu behar dugu…
Son Bou kanpinera joaten gara.
Gauean sudurreko hezurrak min ematen dit.
Ze arraroa…!
Kar, kar! Orain konturatu naiz: ia egunero erabiltzen dut urpekaritzako maskara, eta estuegi eramaten dut.
Menorkaren eragina nabaritzen hasia da!
Abuztuaren 19a, astelehena:
Egunero energiaz beteta jaikitzen naiz. Beraz, gosaldu ondoren, Marko eta Eneko tabernan uzten ditut eta kanpineko igerilekuan eskaintzen duten aquagym saioan izena ematen dut.
Baina 12:00etarako ziztu bizian ateratzen gara.
Ciutadella bisitatzera goaz.
Ciutadellak badu nolabaiteko xarma, nahiz eta ez den nik espero nuena.
Furgoneta aparkatu eta Plaça des Bornen barrena igarotzen gara, erdian obelisko bat duen plazatik.
Menu bat bazkaldu eta portura jaisten gara kafe bat hartzera.
Paseoan ibiltzen gara.
Berriro gora igo eta katedralean sartzen gara. Bertako organoak arreta erakartzen digu.
Furgonetarantz itzultzen gara voltes edo arkupez beteriko kale estu batetik, oroigarri-denden itxura duten dendaz inguratuta.
Ciutadella pena handirik gabe atzean utzi eta Cap d’Artrutxera joaten gara ilunabarra ikustera.
Terrazan eseri, pare bat «Pomada» eskatu eta eguzkia nola sartzen den ikusten dugu.
Zoragarria!
Abuztuaren 20a, asteartea:
Son Saurako zuhaiztiaren azpian gosaltzen dugu, mahai eta aulkiekin, eta ondoren «Naveta des Tudons» ikustera joaten gara.
Beste aztarna talaiotiko ikusgarri bat da.
Oraingoan alderantziz jarritako itsasontzi baten itxura duen hileta-monumentu bat da, taldeko ehorzketak egiteko erabiltzen zutena.
Gertutik ikusita, ikusgarria eta misteriotsua iruditzen zaigu.
Iparralderantz igotzen hasten gara, eta Cala en Blanesera hurbiltzen gara.
Handik Camí de Cavalls bidean metro batzuk egin ondoren, Pont d’en Gil ikustera iristen gara.
Itsasoaren gaineko arku natural bat da, iragarki batetik ateratakoa dirudiena.
Aurten horrelako batzuk ikusi ditugu dagoeneko, baina ez gara aspertzen.
Ibilaldiak merezi du ilargiaren antzeko paisaiagatik eta bertako landaredi bereziagatik ere.
Furgoneta hartu eta iparralderago dagoen Cala Morellera iristen gara.
Izugarri gustatzen zait.
Kala forma bitxiko harkaitzez inguratuta dago, eta kolore gorrixkak xarma handia ematen dio.
Baina hori ez da dena!
Han dago Menorkako bigarren nekropolia, doan bisita daitekeena.
Oraingoan 15 haitzulo inguru dira.
Haitzulotik haitzulora sartzen gara, jakin-minak bultzatuta.
.jpg)
Haitzulo baten barrualdea.
Bainu bat hartzera goaz, edo hori uste dugu behintzat.
La Vall (Algaiarens) hondartzara hurbiltzen gara, baina iristen garenean…
Ezin da izan!
Mediterraneoa guretzat bainuontzi urdin eder baten modukoa da, baina oraingoan marrazo bihurtu dela dirudi.
Olatuengatik, surflariengatik eta sorosleak txistua eskuan batetik bestera keinuak egiten dituelako, Donostiako Zurriolan gaudela dirudi.
Oso etxekoa egiten zaigu irudia.
Haize handia dabil, eta itsasoa haserre dago.
Hala ere, hondartzara jaisten gara eta pixka batean «tigrea egiten» ibiltzen gara, hau da, ahoz gora etzanda, sabela gorantz.
Orain soroslea olatuen argazkiak ateratzen hasten da…
Eta horrek bai harritzen gaituela.
Bertako aparkalekuan geratzen gara lo egiten, Algaiarenseko F.P.an.
Abuztuaren 21a, asteazkena:
Gosaldu ondoren, Es Mercadal aldera gidatzen dugu eta Monte Torora igotzen gara.
Uharteko punturik altuena da, 358 metrorekin. Guretzat barregarria ia, mendi garaiez inguratuta bizi baikara.
Handik uhartearen ikuspegi zoragarriak daude, bereziki Fornellsko badiarenak.
Begiratokiaz gain, Kristo Salbatzailearen irudi bat eta Monte Toroko Andre Mariaren santutegia ere badaude, nola ez!
Bazkaltzeko Fornellsera hurbiltzen gara.
Aparkatu, azoka txiki bat zeharkatu eta portuan barrena paseatzen gara gazteluraino, Sant Antoni gazteluraino.
Bertako plaka batean irakurtzen dugu Menorka errepublikazalea izan zela bete-betean, eta Francoren aurka azken unera arte borrokatu zuela.
Aupa Menorka!
Kaleetan barrena paseatuz itzultzen gara portura, menu arrunt samar bat bazkaltzera.
Kafe bat hartzen dugu eta, kasualitatez, egunkari bat hartzen dugu, munduan zer gertatzen ari den pixka bat jakiteko.
Bertan irakurtzen dugu aurreko eguneko olatuek kalte handiak eragin zituztela Mallorcatik Menorkara zihoan ferry azkar batean.
Ikustekoa zen etorriko zela!
Bainu bat hartzeko gogoa dugu, eta eguzkia jaisten hasia denez, Binimel·là aldera gidatzen dugu, beste kala gorri eder batera.
Handik gertu Cap de Cavalleria dagoenez, ilunabarra ikustera joaten gara.
Baina eromena da, MUNDU GUZTIAK ideia bera izan baitu!
Eta badakizue, lurmutur batetik bestera, tokatzen zaigulako!
Cap de Favàritxera joaten gara lo egitera.
Gaur egun ezin da bertara ibilgailu pribatuarekin iritsi, eta itsasargira joan nahi izanez gero autobusa hartu behar da.
Abuztuaren 22a, osteguna:
Itsasoari begira egiten dugu lo… eta gosaldu ere bai.
Gosaldu ondoren, bi kilometro inguru egiten ditugu Cala Tortugara iristeko.
Duela urte batzuk Costa Ricako Tortuga uhartean egon ondoren, grazia egiten zigun Menorkan bertan ere Tortuga izeneko kala bat aurkitzeak.
Hasieran aurreikusita ez bagenuen ere, gure ibilbidean lekutxo bat egiten diogu.
Kala hau S’Albufera des Grauko Parke Naturalean dago.
Atzealdean hezegune txiki bat eta duna bat ditu, eta horrek bereziki berezia egiten du.
Goiz osoa bainatzen igaro ondoren, lurmuturra atzean utzi eta Son Bou kanpinera itzultzen gara bazkaltzera.
Bihar goizean goiz ferrya hartuko dugu, eta Bartzelonara txukun iritsi behar dugu.
Egunaren gainerakoa kanpineko bizimoduaz gozatzen ematen dugu.
Abuztuaren 23a, ostirala:
Ferryra lehen-lehenak iristen gara.
Paper-lanak egin, furgoneta aparkatu eta gosaltzera!
Azken ensaimadak hirurontzat.
Itsasoratu aurretik Mahóko gaztak eta Xoriguer gin botilatxo bat erosteko denbora ere badugu.
Berriro ere bidaia osorako sofak hartzea lortzen dugu…
Bartzelonara goaz!
Gurekin jarraituko duzu?
Bada, egin klik HEMEN.
BIDAIAKO INFORMAZIOA
Bidaia prestatzeko informazio-iturriak:
GOMENDIOAK:
1.- Nola lortu ferryaren prezioak bidaiako aurrekontua ez hondoratzea?
– Ferryan prezio ona lortu nahi baduzu, gutxienez hiru hilabete lehenago erreserbatu behar duzu. Guk maiatzaren hasieran egin genuen erreserba, eta abuztuan bidaiatu genuen.
2.- Mediterraneoko eremu bat bisitatuko dugunez, interesgarria da urpeko kamera bat eramatea, ahal bada digitala, itsas hondoaren argazkiak ateratzeko.
3.- Non hartu eta hustu dezakegu ura?
– Es Mercadaleko autokarabana-gunean. Gauak 8 € balio du, eta dutxak eta komunak ditu.
– Ferreriesko industrialdeetako auto-garbigunean, euro baten truke 80 litro ur har daitezke. Komun kimikoa husteko depositu bat ere badu.
4.- Non hartu dezakegu dutxa?
– Cala en Porter eta Cala Galdana hondartzek dutxak dituzte hondartzaren ondoan, kalean.
– Macarella, Turqueta eta Son Saura bezalako kala ezagunetako hondartza-txosnetan dutxatu gaitezke, minutuko euro baten truke. Kasu batzuetan xaboia ere sartzen da prezioan.
5.- Hondartzan lekua lortzeko trikimailuak
– Menorkan, hegoaldeko kala gutiziatuenak bisitatzeko, Cala Turqueta esaterako, oso goiz jaiki behar da, goizeko hamarretarako ia ezinezkoa baita aparkatzea. Jendetza eta aparkatzeko arazoak saihesteko modu bat aurreko gauean autokarabanarekin edo furgonetarekin aparkalekuan gaua pasatzea da.
Aholkuetan irakur daitekeen informazioaren zati bat eguneratu egin dugu blog hau irakurtzen duten bidaiariek bidalitako iruzkinei esker.
Zuk ere kontatzeko zerbait berria baduzu, ez izan zalantzarik eta idatzi iezaguzu.
